Life is a Vetrimaaran movie. No element consents. Sound. Dialogue. Intention. Meaning. Nothing aligns. Everything is off sync, off script and scrambling to catch up but never lands. It is just a clusterfuck of bad choices, and yet, somehow he convinces you there is some grand purpose behind it. In the end, it just moves. Nothing more, nothing less.
வாசகா, ஓ வாசகா! என் சமகால சகவாசி, வாசி! புரிந்தால் புன்னகை செய். புதிரென்றால் புருவம் உயர்த்து. பிதற்றல் என தோன்றின், பிழையும் திருத்து. — கமல்ஹாசன்
Made with Guestbooks